شرمساری از زندگی حداقلی وحقوق های نجومی+تصاویر

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبرلنده، شاید بی دلیل نبوده و نباشد که به استان کهگیلویه و بویراحمد ما استانی محروم و کمتر توسعه یافته می گویند چرا که هنوز هم سو سوی چراغ ها، ترک خانه های گلی، مخزن های ذخیره آب از نبود سیستم لوله کشی و هزاران درد دیگر مردم این استان از نعمت اولین خدمات محروم اند و سمفونی محرومت این استان هرروز به همت رسانه های دیداری و نوشتاری و مجازی از گوشه از شهرستان های این استان سرداده می شود تا بلکه گوش مسئولان را نوازش کند.

شهرستان لنده دارای 25هزار نفر جمعیت می باشد که آخرین شهرستان استان کهگیلویه وبویراحمد است که روستاهای آن هنوز طعم تلخ محرومیت را می چشند و مردمانش به سختی در حال گذران امور هستند.

روستای ذوالفقاری در فاصله 13کیلومتری شهرلنده واقع شده است که دارای چهارخانوار می باشد، روستای در دل تپه ماهورها با جاده ای خاکی که در فصل زمستان دسترسی به این روستا را مشکل خواهد کرد.

 سقف هایی در دل روستاهایی متروکه،که ساکنانش فرار را بر قرار ترجیح داده اند و به شهر آمده اند تا سقفی ایمن تر بیابند   .

هرچند ساکنان این متروکه ها، دلی بزرگ دارند، اما دیوارهای محصور شده، ترک خورده و گاهاً سنگی، محل زندگیشان تنگ است و پر از وحشت. 

آشپزخانه، اتاق نشیمن، خواب و گاها انباری یکی است، زندگی مسالمت آمیز اما؟ اجباری با حشرات و جانوران موذی آنها را به دردسر می اندازد و حتی غم نبودن را بر دل صاحب خانه می گذارد. اگر یکی از اعضای خانه مورد هجوم این حشرات قرار گیرد، راه درمان باتوجه به جاده های پیچ در پیج و بدون ماشین کوهستانی مشکل خواهد.

زمستان که بشود عزای اهل خانه هم شروع می شود. چرا که سقف خانه چکه می کند و زندگی و سرپناه گرم آنان در روزهای سرد زمستان مشکل خواهد بود.

و حالا زمستان از راه رسیده است و  بارانها و سرمای وحشتناک دامنه های زاگرس، سیلابهای کمرکش کوهها که صدای وحشتناک آنها از دره های همجوار روستاهها، ته دلها را خالی می کند.

اینجا! اما چند کیلومتری از لنده که روزگاری برای خودش مرکز بخش ثلاث بود و این روزها حال خوشی ندارد، دور تر شده ایم. روستای ذوالفقاری با پرچین های سنگی حیاط خانه ها و سازه های قدیمی، نشان از درد محرومیت و نداشتن دارد.

سقفهای چوبی و کپری این خانه ها، چگونه می خواهند ازگزند باد و باران زمستانهای وحشتناک زاگرس در امان باشند.

پای صحبت هایشان که بنشینی باید مواظب سلامتی قلب خودت باشید. نیازی نیست که حرفی بزنند فقط کافی است چشمی بچرخانی و اطرافت را ببینی آن وقت کمی از خودت خجالت می کشی.

آن زن روستایی با چهره پیرتر شده اش و زلفهایی که نشان از دلخوشی های دوران جوانی دارد، فقط با چشمهای معصومش رد ما را دنبال می کند. حرفی ندارد که بزند.

آشپزخانه اش بر دیوار بیرونی تنها اتاق خانه اش نظر هر رهگذری را جلب می کند، حتی خبری از ظرف و ظروفهای آن چانی نیست و اجاق گازی رنگ و رو رفته و گرد و خاک گرفته که نشان می دهد کدبانوی خانه زیاد هم باآن سر و کاری ندارد.

زاگرس پر است از چشمه ها و رودخانه ها و اینجا اما با تانکر برایشان آب می آورند یعنی باید منتظر باشند تا هفته ای یک بار به آنها آب برسد و یک مخزن آب را پر کنند و با آن بسازند تا دوباره به آنها آب برسد ودر این حین از نظافت و شست و شو که بگذریم، اگر احیاناً این منبع آب بنا به دلایلی غیر قابل مصرف شود باید فاتحه ساکنان را خواند.

از خوان گسترده انقلاب، که این روزها خیلی ها نشان داده اند این خوان گسترده اما جا برای نشستن همه روی آن کم است، برای اینها فقط یک یارانه مانده است، یارانه ای که اگر کمی دستشان را باز می کند اما از آن طرف بخاطر گرانی وضعیت بازار عملاً جواب گویی هزینه های کمر شکن خانواده روستایی را نخواهد داد.

نمی دانم سهم این ها اکنون در جیب کیست، اما از دار و دنیا فقط چند بزغاله برای آنها مانده است و یک پاتیل (قابلمه)دوده گرفته شیر.

مردانی که یا عَلاف همین چند بزغاله هستند و یک تکه زمین کشاورزی که اگر داشته باشند، و یا آواره و  گرفتار غربت در شهرهای دیگر مثل بهبهان و شیراز و بوشهر و گاهاٌ عسلویه و زنانی که زنانگی و لطافتشان در کوه و کمرهای این دیار به پیری سپردند و هر روزشان به دیدن بدبختی هایی که مثل سریالهای شبکه آی فیلم، چندین بار در روز و سال تکرار می شوند، می گذرد. ساکنان این دیارهای متروک و از یاد رفته اند.

جای جای تلخ این قصه، پر است از غفلت ها،پر است از بی مسئولیتی ها و بی تدبیری های که می توانست وضعیت ساکنین آن را بهتر از این کند که هست ولی نشد که نشد.

 جای جای این قصه ردپای مسئولانی را می بینی که گرفتار روزمرگی ها و جلسات شده اند و مردمان این دیار را فراموش کرده اند که روزی بنیانگذار این انقلاب که امروز به سهم خواهی از سفره آن آمده اند، گفته بود که این انقلاب متعلق به محرومان است.

فراموش کرده اند این سخنانش را: خدا نیاورد آن روزى را که سیاست ما و سیاست مسئولین کشور ما پشت کردن به دفاع از محرومین و رو آوردن به حمایت از سرمایه دارها گردد و اغنیا و ثروتمندان از اعتبار و عنایت بیشترى برخوردار شوند. معاذ اللَّه که این با سیره و روش انبیا و امیرالمؤمنین و ائمه معصومین- علیهم السلام- سازگار نیست.

باید گفت به مصداق گفته رهبر مردم اعتمادشان را بخاطر این حقوق های نجومی از دست داده اند.

مقام معظم رهبری به کرات توجه به قشرِ مستضعف را مسأله اصلی نظام تلقی کرده‌اند و این نظام و انقلاب به تعبیر امام خمینی کبیر، انقلاب پابرهنگان و ضدکاخ نشینان است؛ پس چرا مسئولین انقلابی و پیروِ خط امام ما امروز کوخ‌نشینان را رها کرده‌اند و به کاخ‌نشین‌ها توجه می‌کنند؟!

از این هدفمندی یارانه ها، از این سهمیه بندی بنزین، از این بنگاههای اقتصادی زود بازده و از این فروش نفت سهمی اگر هست باید متعلق به روستای ذوالفقاری و ذوالفقاری ها باشد.

اگر قرار است سفره انقلاب گسترده شود و همه سر این سفره بنشینند، بالای این سفره اگرجایی هست باید جای ساکنین روستای ذوالفقاری و ذوالفقاری ها باشد.

به هرحال ساکنین روستای ذوالفقاری و ذوالفقاری ها در اوج محرومیت خویش می سوزند و می سازند تا بلکه کمتر شاهد چپاول بیت المال از طریق حقوق های نجومی باشند تا قلب های ترک خودشان بیش از این آزرده خاطر نگردد..

گزارش و عکس:محمد گلالی وسید اسماعیل میری

انتهای پیام/م75