معرفي صنايع دستي زنان شهرستان لنده+تصاوير

به گزارش پايگاه اطلاع رساني خبرلنده، هنر هموراه به عنوان ميراثي گران بهاء وكهن در همه ادواره تاريخ موردتوجه پادشاهان و حاكمان ايران قرار داشت و از اين رو صنايع دستي اصيل ايراني نيز دوشادوش هنر اصيل ايراني رشد قابل چشمگيري داشته است كه سينه به سينه و نسل به نسل به علاقه مندان منتقل شد.

صنايع دستي از دير باز تا كنون هميشه مورد توجه علاقمندان به هنر اصيل ايراني بوده و هست كه در جاي جاي ايران اسلامي به سبك ها و شكل هاي مختلف تيه و توليد مي شود كه اين بار نيز شيرزنان عشاير شهرستان لنده در استان كهگيلويه و بويراحمد با توليد صنايع دستي خود نام خود را زمره هنرمندان ايران اسلامي به ثبت رسانيده اند.

شير زنان شهرستان لنده در كناركارهاي روز مره خود و نگهداري و مراقبت از فرزندان و شوهرداري توجه خاصي به صنايع دستي و ريسندگي و بافندگي دارند.

عمده كارهايي كه زنان شهرستان لنده در كنار ساير كارهاي خانواده به آن توجه جدي دارند بحث گليم بافي، جاجيم بافي، كاموا دوزي، گلك دوزي، مليله دوزي، قالي بافي، پولك دوزي، كِفِه دوزي(وسيله اي براي نگهداري نان محلي)، تويزه دوزي(روپوش نگهداري نان )، مشك دوزي، ميخك دوزي و ساير منسوجات و صنايع دستي برابر ثبت سفارش كار مي كنند.  

در ميان اين هنر ها و صنايع بي بديل دستي بحث تهيه مشك دوزي باتوجه به دقت بالايي كه دارد از همه مهم تر مي باشد.

مشك از پوست بز يا بزغاله تهيه مي شود كه ابتدا پوست حيوان را بدون اينكه خراشي بردارد را از بدن بز جدا مي كنند كه پس از اين كار آن را نمك زده و چندين روز در جلوي نور آفتاب قرار مي دهد تا با تابش خوب نورخورشيد و نمك بحث گند زدايي و ميكرب زدايي آن درست صورت گيرد.

پس از طي اين فرايند و وقتي كه مشك حسابي خشك شد به وسليه دود از محل درب مشك دود غليظ و محكمي به دورن مشك به مدت 10دقيقه انتقال و دميده مي شود تا پوست محكم و نرم شود تا در مقابل ضربات از قدرت انعطاف پذيري خوبي برخوردار شود.

پس از طي اين مرحله مشك را پر از آب مي كنند تا منافذ و سوراخي هاي آن مشخص شود كه در صورتي كه محل سوراخ مشخص شود به وسيله سوزن و نخ وصله( پَرو) مي شود كه بعد از اين مرحله مشك آماده تهيه دوغ محلي يا وسيله اي براي نگهداري آب خُنك و گوارا مي شود.

زنان اين شهرستان علاقه شديدي به تهيه كِفِه دوزي(وسيله اي براي نگهداري نان محلي)، تويزه دوزي(روپوش نگهداري نان ) دارند.

مراحل تهيه كِفِه دوزي(وسيله اي براي نگهداري نان محلي)، تويزه دوزي(روپوش نگهداري نان ) به شكلي است كه ابتدا برگ هاي درخت خرما يا همان فيش هاي آن را از قسمت ساقه جدا كرده و به مدت 5روز آن را در جلوي نور آفتاب قرار داده تا كاملاً خشك شود سپس به وسليه سوزن به اصطلاح گلمن دوزي نوك نيزي فيش ها را در آن فرو كرده و هسته مركزي تويزه را شروع مي كنند.

در اين قسمت بخاطر زيبايي و تنوع در بافت تويزه از نخ هاي محكم نايلوني به رنگ هاي زرد و سبز و آبي يا رنگ دانه هاي پودري نيز استفاده مي كنند تا جذابيت تويزه دوزي رنگ زيبايي به خود گيرد.

پس از تكميل و ساخت تويزه هم مي توان آن را به عنوان كفه استفاده كرد و هم مي توان آن را به عنوان روپوش كفه استفاده كرد و كه در صورتي تويزه و كفه آب نبيند و در معرض نورآفتاب كمتر قرارگيرند عمر و دوامي 10الي 15ساله خواهند داشت.

البته با توجه به هنر و سليقه اي كه زنان لنده اي در اين زمينه دارند سبدهايي براي نگهداري اشياء و طلاو جواهرات و وسايل آرايشي و بهداشتي نيز تهيه مي شود.

كاموادوزي:

هنر بديع و زيباي كاموا دوزي يكي يگر از صنايع دستي زنان اين شهرستان مي باشد كه با استفاده از كيسه هاي پلاستيكي آرد و كاموا باتوجه به شكل ها و شخصيت هاي كارتوني و مناظر ديدني و حيوانات اقدام به تهيه طرح هايي زيبا بر روي كيسه هاي آرد مي نمايند.

اين هنر نيز به شكل قابل توجهي بين زنان روستايي و شهري شهرستان لنده رواج دارد كه از طريق همين كاموا ها نيز گمبول(وسيله اي است كه از كاموا به صورت ريشه ريشه اي جهت نصب در مجالس عروسي و شادي و جشن هاي ملي نصب مي شود)هنري زيبا و ماندگار خواهد بود.

و چه زيبا گفتند كه هنر نزدايرانيان است و بس و به راستي آن بزرگي كه اين سخن گرانقدر را فرموده است به نيكي مي دانست كه زنان و دختران ايراني سرچشمه هنر و ذوق و سليقه ناب ايراني اند و هموراه بايد احسن و خدا قوتي جانانه به اين همه توانايي و تفكر ايراني اسلامي گفت.

اميدواريم مسئولان صنايع دستي و گردشگري استان كهگيلويه وبويراحمد بيش از پيش به فكر عرضه اين هنرهاي و صنايع دستي زنان عشاير اين استان در بازارهاي داخلي و جهاني باشند تا بيهوده سوسوي چشمانشان را براي خلق هنري اصيل از جنس ايراني به بازارهاي جهاني عرضه نمايند.

گزارش : سيد اسماعيل ميري

انتهاي پيام/م75