وداع فاطمی مردم لنده با شهیدان گمنام

آئین شب وداع با سه شهید گمنام، امشب با حضور اقشار مختلف مردم شهرستان لنده برگزار شد؛ شبی که در آن، آسمان لنده به زمین نزدیک‌تر می‌نمود و دل‌ها در ماتم بانوی آب و آئینه، میزبان پیکرهای پاک سه ستاره گمنام شدند.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی«خبرلنده»در شب سالگرد شهادت حضرت فاطمه زهرا (س)، بانوی دو عالم، مصلی بزرگ نمازجمعه شهرستان لنده غرق در عطر اسپند و بوی گل بود. آئین شب وداع با سه شهید گمنام، امشب با حضور اقشار مختلف مردم این شهرستان برگزار شد؛ شبی که در آن، آسمان لنده به زمین نزدیک‌تر می‌نمود و دل‌ها در ماتم بانوی آب و آئینه، میزبان پیکرهای پاک سه ستاره گمنام شدند.

از همان لحظات نخست، چشم‌ها به سمت تابوت‌های پوشیده از پرچم سه‌رنگ ایران دوخته شد. در میان جمعیت، کودک خردسالی با چشمانی معصوم و دستانی کوچک، هر چند قدم یک‌بار به تابوت شهدا دست می‌زد و با زبان کودکانه‌اش حاجتی می‌خواست. گویی انگشتانش را بر چوب سرد تابوت می‌شود تا شاید از آن میان، دستی نامرئی بر سرش کشیده شود. مادرش اشک در چشم داشت و لبخند بر لب؛ او دخترک را نه با دست که بادل به سمت شهدا هدایت می‌کرد.

کمی آن‌سوتر، مادری با اسپندی دود کرده در دست و شاخه‌ای گل سرخ، همراه با پرچم ایران و پرچم‌های سرخ انتقام، به استقبال شهدا آمده بود. اسپند در هوا می‌چرخید و دودش با بوی گل درهم می‌آمیخت؛ گویی آسمان و زمین هر دو در این وداع شریک بودند. او هر بار که تابوتی از مقابلش می‌گذشت، شاخه گل را تکان می‌داد و زیر لب چیزی می‌گفت؛ شاید سلامی به فرزندان گمنام سرزمینش، شاید هم زمزمه‌ای با بانوی دو عالم برای شفاعت.

در میان جمعیت، عزای مادران و همسران جگرسوخته شهدا حال‌وهوای دیگری داشت. زنانی که سال‌هاست با داغ فرزندان و همسرانشان زندگی کرده‌اند، امشب در مصلی ایستاده بودند تا به سه گمنام دیگر بگویند: «شما هم فرزند ما هستید.» یکی از آنان قاب عکس برادر شهیدش را محکم در دست گرفته بود و آرام می‌گریست؛ دیگری رو به تابوت‌ها کرده و با صدایی لرزان، فاتحه‌ای خواند. اشک‌هایشان بر گونه‌ها می‌غلتید و در سکوت شب لنده، صدای هق‌هقشان با نوای مداح درهم می‌شد.

مردم شهرستان لنده، از پیر و جوان، زن و مرد، در مصلای بزرگ نمازجمعه گردآمده بودند تا در این شب فاطمی، میزبان سه شهید گمنام باشند. برخی با پرچم‌های سرخ خواهان انتقام خون امام شهیدشان بودند و برخی با شاخه‌های گل، همگی یک‌صدا شده بودند: «شهدا، ما آمدیم.» وداع امشب، نه یک خداحافظی ساده که عهدی بود دوباره با آرمان‌های شهیدان؛ عهدی که کودک دست به تابوت کشیده، مادر اسپند به دست، و همسران داغ‌دیده، همگی در آن شریک بودند.

شب وداع در لنده به پایان رسید، اما بوی اسپند و گل و صدای گریه‌های عاشقانه، تا صبح فردا در کوچه‌های این شهر کوچک پیچید؛ شهیدانی که گمنام آمدند؛ اما در دل‌های مردم لنده، نامی آشنا یافتند.
گزارش و عکس:سید اسماعیل میری

تصاویر تکمیلی در زیر آمده است: