جوابیه ناظر اداره راهداری لنده در خصوص خبر "بی کیفیتی آسفالت جاده گرداب موگرمون"

وی افزود:وضعیت پد خندق به گونه ای بود که میان استان العماره ، بصره و فاو و مرز کویت بود که تنها جاده ارتباطی این منطقه یک راه کوچک بود که به جزیره مجنون ختم می شدکه بسیار استراتژیک و حساس بوده است.

این فرمانده دوران دفاع مقدس در ادامه گفت:طرح آزادسازی منطقه هورالعظیم از سوی امریکایی ها و اسرائیلی ها در عراق اجرا شده بود و چندین ماه در عراق نسبت به اجرای عملیات در جزیره مجنون( پد خندق) شبیه سازی و تمرین کرده بودند و سلسله عملیاتی های همچون منافقین در مهران و چلچراغ و کرمانشاه طراحی کرده بودند که ذهن مسئولان ما را به سمت منطقه غرب بکشاند که بتوانند در پد خندق عملیات های ویژه ای را اجرایی کنند.

سید محمد طلا میری گفت: عصر یک روز قبل از عملیات وقتی از دیده بانی وضعیت حضور بیش از حد نیروهای لجستیکی و تجهیزاتی عراقی را مشاهده کردیم از اجرای یک عملیات سنگین و گسترده آگاهی پیدا کردیم و فورا گزارش این تجدید قوای عراقی ها را به فرماندهان اطلاع دادیم.

وی گفت: ساعت سه صبح بود که آتش سنگینی از سوی عراقی ها شروع شد به گونه ای بود که آتش ایران و عراق به گونه ای شد که گلوله ها در آسمان به هم برخورد می کردند و زمین و زمان آتش شده بود و عراقی ها از همه طرف ما نیز محاصره کردند.

این فرمانده دوران دفاع مقدس گفت: لشکر امام رضا(ع) مشهد و لشکر ولی عصر (عج) در کنار ما بودند که بنا به ضرورت عقب نشینی کردند و تا ساعت هشت صبح عراقی ها نتوانسته بودند نفوذ کنند و بعد از آن بود که یک هلی کوپتر عراقی از جاده پشتیبانی شروع به هلی برن  نیرو های عراقی کرد و ما را به طور کامل محاصره کردند.

وی در ادامه گفت: از زمین و هوا عراقی ها همه ما را در پد خندق محاصره کردند که یک گردان از روحانیون از پشت با عراقی ها درگیر شدند و بخشی از مسیر را برای عقب نشینی بچه ها باز کردند و تعدای به عقب برگشتند و تعدادی نیز شهید و زخمی و تعدادی نیز به اسارت عراقی ها درامدند.

میری گفت: در پد خندق چنان حجم آتش دشمن سنگین شده بود که شهید جانمحمد کریمی، شهید نویدی، شهید خلیلی شاد و شهید جوادی و سایر شهدا از شهرستان های استان در دژ به شهادت رسیدند و بسیار از بچه ها نیز زخمی و به اسارت گرفته شدند.

این فرمانده دوران دفاع مقدس گفت: تعدادی از آزادگان برای ما تعریف می کردند که پس از اسارت از پدخندق یکی از بچه های شیراز به نام اقای رضایی را عراقی ها به محوطه بردند و آبی جوش درست کردند و این اسیر را زیر این آب جوش قرار دادند که تمام بدنش تاول زده بود و شیشه خرده های زیادی را نیز روی زمین ریختند و وی را با کابل می زدند و در میان شیشه خرده ها غلط می دادند تا نام فرماندهان خود را به زبان بیاورد ولی از بردن نام آنان امتناع کرد تا به شهادت رسید.

وی افزود: آزادگان ما در زندان سختی ها و ملامت های زیادی را متحمل شدند تا ذره ای از اطلاعات ما را به دشمن ندهند و خدا می داند در دوران اسارت چه شکنجه ها که دیدند و تا مرز شهادت پیش رفتند و امروز ما نیز باید یاد و نام این حماسه سازان را گرامی بداریم و حقیقتا راه و مسیر شهیدان را در پیش بگیریم و لحظه از رشادت ها و حماسه های آنان غافل نشویم.

انتهای پیام/