وقتی دولتمردان رمقی برای اتمام پروژه های ملی سرزمین دنا ندارند/حرکت کُند پروژه های ملی در کهگیلویه وبویراحمد

به گزارش خبرلنده به نقل از پایگاه تحلیل و اطلاع رسانی صبح زاگرس روزگاری امید آن می‌رفت که شهرک های صنعتی شهر یاسوج مرکز استان هر صبحگاه به خیل عظیم کارگران واحدهای تولیدی و صنعتی خوش آمد بگوید و دود کارخانه‌ها و کارگاه‌های مستقر در شهرک‌های صنعتی این شهر، با بادی که از دنا و لابه‌لای کوههای رشته کوه زاگرس می گذشت، امید را در دل مردم یاسوج روشن کند.

مردم باشت، دهدشت، گچساران و بهمئی هم امید آن داشتند که رونق شهر و دیارشان را از دریچه روبان‌های قرمزی که با نام شهرک‌های صنعتی در این شهرها قیچی شد، ببینند.

اما صد حیف و افسوس که شهرک‌های صنعتی که قرار بود صنایع کوچک را در دل خود جای دهد و استان  محروم کهگیلویه و بویراحمد را از باتلاق بیکاری، فقر و محرومیت بیرون بکشند و در زمره استان‌های صاحب تولید و اشتغال قرار دهد آنچنان که باید و شاید بر چهره این مردمان ننشست.

مرکز استان کهگیلویه وبویراحمد با چندین شهرک صنعتی که فقط شماره‌هایشان با هم فرق می‌کرد از دیگر نقاط متمایز بود و شهرک‌های صنعتی یاسوج ۱، ۲ و ۳ هرکدام بهانه‌ای برای امید مردم به رونق کسب و کار و صنعت کلید خوردند و البته پیشرفت‌هایی نیز حاصل شد و این شهرک‌ها رو به گسترش گذاشتند و کارآفرینان بومی و غیر بومی نیز سرمایه‌هایشان را به پای تولید در شهرک‌های صنعتی کهگیلویه و بویراحمد ریختند  اما به دلیل حمایت نشدن از سوی مسئولان و نبود سرمایه در گردش و حمایت نشدن از سوی دولت، همه آنها گرد تعطیلی را بیشتر از تولید کشیدند.

روزگاری برخی بر این باور بودند که مینی بوس‌هایی که روی شیشه آنها جمله «سرویس کارگران شهرک صنعتی» درج شده است و حتی می توانست، دلخوشی این مردم برای رونق صنعت باشد می توان این استان را از محرومیت نجات دهد، اما یک شبه  این رویا بر باد رفت و نه مینی بوسی بود که کارگری را جابجا کند و نه صنعتی بود که مردم دل خوش به آن صنعت باشند.

این امید که با شعارهای دولت یازدهم می توانست محقق شود، دیری نپایید به تاریکی گرایید و امروز درب‌های زنگ زده همان صنایع و قفل و زنجیرهای بزرگ بر دروازه کارگاه‌ها و کارخانه‌های مستقر در شهرک‌های صنعتی کهگیلویه و بویراحمد دل هر شهروندی را به درد می‌آورد.

امروز شهرک‌های صنعتی استان به خرابه‌هایی می‌ماند که سوله‌های آنها یا تبدیل به انبار عمده فروشان خوار و بار شده و یا عنکوبت‌ها بر چرخ‌های زنگ زده صنایع مستقر در آنجا لانه کرده‌اند.

حوزه تولید و صنعت کشور که به عنوان یکی از مهمترین ارکان اقتصاد ملی در سالهای اخیر با چالشهای متعددی مواجه شده که گاها مورد بهره برداری سیاسی از آن می شود حتی در پاره ای از اوقات باعث به کما رفتن این حوزه شده است.

کهگیلویه و بویراحمد هر چند استان نوپایی است که از منابع طبیعی و ظرفیت های بالقوه فراوانی برخوردار است ولی از وجود کارخانه های تولیدی صنعتی و سرمایه گذاری های کلان بی بهره بوده و تاکنون نیز نتوانسته برای تعداد زیاد دانش آموختگان بیکار خود چاره ای اساسی بیندیشد.

بروکراسی های اداری دست و پاگیر در کنار کمبود نقدیگی و تحریم های ناجوانمردانه دشمنان نیز مزید بر علت شده تا روند توسعه و سرمایه گذاری در استان محروم اما غنی کهگیلویه و بویراحمد به کندی طی شود و برخی کارخانه ها و مراکز تولیدی که در سالهای اخیر فعالیت خود را آغاز کرده اند نیز با رکود و ورشکستگی مواجه شوند. 

شهرک های صنعتی یاسوج که از شهرک های صنعتی تازه نوپای استان بوده و عمری کمتر از یک دهه را برای خود سپری می کنند در کمال ناامیدی قفل های بسته آن هنوز باز نشده و شرکت های خصوصی این شهرک ها با بدهی های کلان و یا بعضاً نداشتن مواد اولیه همگی تعطیل و راکد مانده اند.

چنین تصور می شود دولت یازدهم اهمیتی به صنعت و تولید داخلی نمی دهد و بیشتر تمرکز خود را بر اقتصاد وارداتی و رابطه با کشورهای بلوک غرب گذاشته، اقتصادی که کم کم رو به شکست نهاده و کمر تولید کننده گان را به نوعی شکسته است.

انتهای پیام/