کدخبر: ۸۳۲۴۴
۱۹ شهریور ۱۳۹۶ ساعت ۰۳:۵۴
چاپ

درد دل جوان لنده ای به مسئولان:

بارانی از اشک برای مظلومیت شهدای گمنام لنده+تصاویر

دم دمای سال 92 بود که صدای الله اکبرقافله ای از سوی کربلا به صدا در آمد گویا همه آماده بودند.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبرلنده، آن روز ها من  12 سالم بود  اما همین کافی بود تا نوکری آقا امام حسین (ع) و شهدایی که جا پای او گذاشتند کنم  همه جای شهر پیچده بود از بوی عطر دو پرستوی عاشق ولایت که بعد از سال ها آمده بودند تا درست و حسابی پذیرایی شوند  همه مردم شهرم لنده مانند من آماده پذیرایی  از این و پرستو شده بودند  یکی در حال تزئین ، دیگری در حال آب و جارو و کسانی هم در حال آماده مقبره این دو عزیزبودند اما همه این ها به کنار  صدای گریه مادرانی را می شنیدم که صدای گریه شان گوش فلک را هم کر کرده  و آنان بی صبرانه منتظر فرزندانشان بودندآخر این دو شهید گمنام با فرزندانشان که فرقی نداشت اینان هم مانند فرزند خودشان بود.

به راه افتادم داشتم  می رسیدم چیزی حس کردم  حسی که تا   به  حال من دست نداده بود ، آری  این حس درست بود شهدا را آوردند اشک امان نمی داد نگاهی کردم به بقیه دیدم این تنها من نیستم که درحال گریه هستم  گویا اشک بی بهانه بر چهره مردم می  بارید، عاشقان این دو شهید را بر دستان خود نهاده  و تا جایگاه ابدیت همراهی کردند، خوشا به حال چنین مردمی بی شک جایگاهشان بهشت است تا آخرهمه ماندند و این دو پرستوی عاشق را دفن کردند.

  حال حدود 4.5 سال است که این دو شهید دفن شده اند  اما هنوزکه هنوز است  مقبره آنان تکمیل نشده است حتی سنگ قبری هم ندارند جز یک پارچه سبز رنگی که بر روی آنان کشیده شده است.

نمی دانم چرا اما فکر کنم عوامل اجرایی و مسئولین شهرستان لنده مظلومیت  این دو شهید و از خود گذشتگی برای ما را از یاد برده اند اگر پدر و مادر این دو شهید آنان را بشناختند و بدانستند پسرشان هستند، خودشان دست به کار می شدند و کار های آرامگاه این دو را انجام می دادند تا آنان آسوده خوابیده باشند اما این دو شهید در دل همه مادران و پدران این مرز و بوم جای دارند  و آنان را همچون فرزندان خود دوست می دارند.

امیررضا نعمتی پور –لنده

انتهای پیام/م75