از اعتماد به آمریکا تا سرنگونی نهضت

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبرلنده، همانطور که همه شما بزرگواران مستحضرید شهرستان نخبه پرور لنده شهر مساجد وپیشران اولین ها به لحاظ پرورش نیروهای خلاق در تمام سطوح مدیریتی کشور زبان زد خاص وعام هست.

خداوند منان را سپاس گذارم بابت این نعمت بزرگ. اما چرا شهر بزرگان علم وادب در زبان عموم موانعی برای پیشرفت دارد و اصولا چرا جهشی، خروج ازبن بستی حاصل نمی شود؛ چرا همه منتظرند تامعجزه ای حاصل شود برای این منطقه؟؟؟.

آیا مسولین وجوانان برومند این شهرستان که به هردلیل در سطوح بالای مدیریتی استان قرارنگرفتند واقعا تلاشی برای نجات وتوسعه این شهرستان ندارند. وآیا تمام پتانسیل این شهرستان همان افرادی هستند که رفتند وپشت سرشان راهم نگاه نمی کنند؟یا اگر تلاش دارن مشکل کجاست که عملیاتی نمی شوند. برای پاسخ به این سوال طرح موضوع زیر خالی از لطف نمی باشد.

 پرفسور فردریک هابینسون از دانشگاه پرینستون معتقد است که نیروهای انسانی و بویژه نخبگان آنها اساس ثروت ملت ها را تشکیل می دهند و سرمایه و منابع طبیعی عوامل تبعی و حاشیه ای ترند.

وی معتقد است مجموعه ای که نتواند مهارت ودانش مردمانش را توسعه دهد و از آن بهره برداری کند، توانایی توسعه را نخواهد داشت.

انسان ها هم هدف و هم وسیله توسعه اند و به جای آنکه در حاشیه توسعه باشند باید مصدر فعل و عمل قرار گیرند. ,واما داستان غم انگیز عدم توسعه شهرستان لنده درد یکی دوروز یا سال و دهه نمی باشد وقطعا درقالب این مطلب هم نمی گنجد. همه اهالی محترم اهل فن به نیکی میدانند که پیشرفت و توسعه یافتگی یک امر درونی است.

 شرایط مستعد خارج از شهرستان، تنها عوامل تسهیل کننده‌اند. اگر برای بحث و جدل بپذیریم که مشکلات عمده توسعه نیافتگی شهرستان لنده داخلی هستند، سؤالی مهمی پیش روی ما قرار می‌گیرد: تا چه میزان، مشکلات توسعه نیافتگی دیار ما فکری هستند و تا چه میزان خلقی و ناشی از روحیات و رفتار‌ها؟ آیا ما نمی‌دانیم که علم مهم است، صنعت و فن آوری اهمیت دارند و یا باید در برنامه ریزی‌ها و راهبرد‌ها انسجام داشت و یا زمان و نظم و انضباط از جایگاه ویژه‌ای برخوردارند؟ آیا ما نمی‌دانیم که در هرکاری، متخصص آن باید مدیریت کند و یا ثبات سیاستگزاری‌ها و اعتماد دیگران در کار ، تجارت ، صنعت ، کشاورزی وهمکاری امری کلیدی هستند؟ آیا ما نمی‌دانیم که بخش خصوصی در تولید و خدمات بر بخش دولتی اولویت دارد؟ آیا ما نمی‌دانیم وفای به عهد و راستگویی در کار اقتصادی و تجاری وخدماتی تا چه میزان تعیین کننده است؟ آیا ما نمی دانیم یا نمی بینیم چه رودخانه بزرگی بعنوان یک کمربند از نیمی از کمر شهرستان لنده گذر می کند وفقط شکستن کمر تعدادی ازهمشهریان عزیزمان (غرق شدن تعدادی از فرزندان شهرستان)چیز دیگر عاید شهرمان نمی کند؟

مگر داشتن آب،خاک ونیروهای تحصیل کرده نمی تواند چرخ پیشرفت این شهرستان را به حرکت پرشتاب وادار کند؟آیا ما نمی‌دانیم رقابت قاعده‌مند و سالم برای رشد و پیشرفت یک جامعه با اهمیت است؟ آیا ما نمی‌دانیم ثبات قیمت‌ها و پایین نگه داشتن نرخ تورم، نظارت منطقی دستگاه های ذیربط بر عملکرد بنگاههای اقتصادی، نظام مالیاتی کارآمد و قانون گزاری به روز و دقیق مهم هستند؟ آیا ما نمی‌دانیم که عقلانی نیست یک نفر طی ده سال پنج شغل دولتی کاملا متفاوت با هم داشته باشد؟

آیا ما نمی‌دانیم که حضور طولانی یک مدیر دولتی در کارخانه، بانک، صنعت و نظام اداری،فسادآور است؟ آیا ما نمی‌دانیم که یک نفر نباید چندین حکم دولتی داشته باشد؟ آیاما نمی‌دانیم که مهندسین، سیاستمداران خوبی نیستند؟ آیا ما نمی‌دانیم که سیاستمداری یک تخصص است و دهه‌ها کار و فعالیت و کوشش و تجربه می‌خواهد؟

آیا ما نمی‌دانیم که گماردن یک فرد ۲۵ ساله بر یک سمت مهم با یک فرد مجرب و متخصص ۶۰ ساله متفاوت است؟ آیا ما نمی‌دانیم سخنان بدیهی مساوی با سیاستگزاری نیستند؟ آیا ما نمی‌دانیم تغییر روزانه سیاستگذاری‌ها، منطقی نبوده وبی‌ثباتی اجتماعی ایجاد می‌کند؟

آیا ما نمی‌دانیم که دانشگاه وفلسفه معلم بودن عمدتا برای تولید علم و فکر بنا شده است ونه ورود گسترده به سایر فعالیتها؟ آیا ما نمی‌دانیم که مدیریت یک شهر به یک سیستم نیاز دارد که روی کاغذ باشد،نزدیک به عملیاتی شدن و نه در ذهن افراد؟ آیا ما نمی‌دانیم کسی که در لابلای ده‌ها کار اجرایی و هیاهوهای سیاسی، دکتری گرفته، چندان ارزش علمی و تخصصی ندارد؟ آیا ما نمی‌دانیم تبلیغات مساوی با مدیریت نیست؟ آیا ما نمی‌دانیم آینده جوانان ونوجوانان و قضاوت آیندگان مهم است؟آیا آرامش سالمندان ،توجه به بانوان توجه به فضای ورودی شهر مبلمان شهری وگسترش فضای سبز بر اساس کار کارشناسی شده اولویت هست یا خیر؟ آیا ما نمی‌دانیم که بر اساس هیچ مرام ومکتب و جهان بینی و دینی، این منطقی نیست یک نفر، بعد از30 سال در یک سمت دولتی مجدد وارد چرخه سیاست گذاری وارد شود ؟ این موارد و حدود پنج هزار مورد دیگر بعید است که در اذهان مردم شریف،نجیب به ویژه جوانان شهرستان لنده نباشند.

تصمیم گیرندگان شهر ما این موارد فکری را عموما می‌دانند و همه حتی دربدیهی ترین شرایط ممکن در هر حرفه وفنی که باشند بیان می‌کنند.

چرا اعتماد به جوانان این همه سخت وطاقت فرساست. از کجا باید شروع کنند . مگر داستان آزموده را آزمودن خطاست را نشنیده ایم .

 اعضاء محترم شورای شهر، مردم این دیار به فکرخلاق شما دل خوش کرده اند، بنشینید اتاق فکر تشکیل دهید، اتاق فکری فارغ از قوم گرایی وسیاسیت زدگی، اتاق فکری که افرادی درآن تصمیم سازی کنند که کارنامه عملگرای داشته باشند، واز دل این اتاق فکرها ایده های نو برای آباد کردن شهر وتوسعه در همه زمینه ها استفاده کنید. بیندیشید که چگونه میشود به این شهرستان رونق بخشید واصولا در چه زمینه های پتانسیل رونق دار دیده می شود وتمرکز شود روی نقاط قوت وچشم فروبندید از ثقل سیاسی کاری و انتظار چندین ماهه که فلان مدیرکل یا نماینده تشریف فرما شود به شهرستان آنوقت در اذهان وجلوی روی مردم لب به گلایه وسوال وکم وکاستی ها و..... بپردازید.

 این رفتارها شاید درکوتاه مدت تحسین مختصری را به همراه داشته باشد اما در بلند مدت هیچ چیزی را عاید نمی کند وتا چشم روی هم بگذارید زمان طلایی خدمت گذاری به پایان می رسد.

 پس انتظار عاجزانه هست آستین ها را بالابزنید وعصاره ناب فکری، علمی وعملگرایی را به واقعیت ما می توانیم تبدیل کنید با مدیران بالادستی ارتباطی موثر برای معرفی ظرفیتهای خدادادی شهرستان برقرارکنید.

باورکنید که خدمت به تمام اقشار این شهرستان کمتر از جهاد درراه خدا نیست

محمد کامرانی، از جوانان دلسوز شهرستان لنده

این یادداشت از سری یادداشت های مخاطبان این پایگاه خبری می باشد که عواقب صحت و یا کذب بودن  این نوشته برعهده نگارنده خواهد بود.

انتهای پیام/م75