خدمت 27ساله در محروم ترین روستای کهگیلویه وبویراحمد که هنوز آب ندارد/ بهورز خوب کسی است که خدمت به مردم را بالاترین افتخار بداند

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبرلنده، در تقویم تاریخی ما روز 12 شهریور ماه به عنوان روز بهورز نامگذاری شده است در چنین روزی در سال 1363 وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی وقت با هدف کمک رسانی هر چه بیشتر به بیماران روستایی وهمچنین در جهت تحقق یکی از اهداف مقدس انقلاب اسلامی مبنی بر فقر زدایی از  روستاها دست به تاسیس خانه هایی با نام خانه بهداشت زد و در جهت تامین کادر متخصصین خانه ها به تربیت افرادی همت گمارد که بهورز نام گرفتند .

 کاهش میزان مرگ و میردر روستا ها ، جلوگیری از عوارض حاملگی های متعدد ،واکسیانسیون کودکان ، آموزش مادران  و...از جمله مهمترین فعالیت های بهورزان است .

به همین منظور و به پاس قدردانی از زحمات بهورزانی که شبانه روز در دور دست ترین نقاط این کشور مشغول کار وتلاش برای سنجش سلامتی روستائیان هستند با زوجی لنده ای که بیش از27سال است در یکی از خانه های بهداشت روستایی و مناطق محروم شهرستان لنده آشنا خواهیم شد که گفت وشنود با آنان جالب و خواندنی است.

*لطفاً خودتان را معرفی فرمائید؟

بنام خدا/ یدالله مسیحی هستم کارمند دانشگاه علوم پزشکی استان کهگیلویه وبویراحمد و بهورز خانه بهداشت روستای بیشه ای از توابع بخش مرکزی شهرستان لنده که در تاریخ30 اردیبهشت1370با همکارم خانم میهن مسیحی ازدواج کردم که حاصل این ازدواج 2فرزند پسر و 3فرزند دخترمی باشد.

*آیا از خانواده شهدا و ایثارگران هم هستید؟

بله ، بنده برادر شهید حیات الله مسیحی از دلاور مردان ارتش جمهوری اسلامی ایران و از بسیجیان فعال در شهرستان می باشیم.

*چگونه به این کار مشغول شدید؟شروع به کار شما در چه تاریخی و در چه روستایی از توابع شهرستان لنده بود؟

در اسفندماه 1366 با شرکت در آزمون استخدامی به خدمت در شبکه بهداشت و درمان شهرستان  کهگیلویه –خانه بهداشت روستای بیشه ای مشغول به کار شدم و همسرم نیز یکسال بعد از من استخدام شد که در ابتدای شروع کارمان به دلیل محرومیت حاکم بر منطقه و نبود جاده دسترسی مناسب کار واقعاً برایمان دشوار بود و باتوجه به اینکه ما در روستای برد زرد زندگی می کردیم مجور بودیم روزی یک ساعت از محل زندگی تا روستای بیشه ای را پیاده طی کنیم.

به دلیل انتخاب روستای بیشه ای به عنوان محل خدمت هردونفرمان بعد از طی مشقت هاو سختی های زیاد و به دلیل بزرگ بودن خانه بهداشت و حیاط یک هزارمتری آن پس از حدود 5سال رفت آمد به خانه بهداشت آمدیم و به مدت 10سال شبانه روز در خدمت مردم روستاو سایر روستاهای اقماری بودیم که خدا می داند در این 10سال هیچ وقت روز تعطیل و غیرتعطیل برای خدمت به مردم نکردیم و امروز پس از27سال هنوز هم عاشقانه و صادقانه در خدمت مردم  هستیم.  

*از اینکه باهم همکارو زن وشوهرهستید چه احساسی دارد؟

یکی از مهمترین دلایل موفقیت در کارهایمان همین تفاهمی است که هم در محل کارمان و هم در زندگیمان حاکم است و خوشبختانه امنیت کاری و شغلی برای هردونفرمان از مهمترین دلایل اشتیاق بیشتر به کار و تلاش است و واقعاً احساس رضایتمندی کامل داریم.

* به دلیل مشغله شغلی چگونه به تحصیل و تربیت فرزندانتان می پرداختید؟

خوشبختانه با همدلی و همزبانی بین خانواده های پدری من و همسرم و زحمات و تلاش های خواهرم توانستیم با مشکلات و گرفتاری های خاصی که داشتیم کنار بیاییم و در این سالها توانستم دختر بزرگم را شوهر و همسری نیز برای پسر بزرگم انتخاب کنیم و سایر فرزندانم هم مشغول به تحصیل هستند.

وضعیت حقوق ومزایای شما در خانه های بهداشت ومجموعه وزارت بهداشت ودرمان چگونه است؟

خوب یاد دارم که اولین حقوقی که دریافت کردم مبلغ 4000تومان بود که به توجه به محرومیت وخالی بودن دست هایمان به دلیل مشکلات اقتصادی واقعاً جذاب و شیرین بود.

از ابتدای شروع بکار در چه جاهایی مشغول بکار بوده اید؟از سختی و شیرینی کارتان برایمان بگویید؟

ما در ابتدای کار تا امروز در خانه بهداشت روستای بیشه ای مشغول به خدمت هستیم و سختی ها و شیرینی های زیادی در این سالها چشیده ایم که وقت و مجال آن در این گفت وگوی کوتاه ممکن نیست ولی روزهای بارانی و روزهای داغ تابستان در هوای گرم سوزان شهرستان لنده را تجربه کریم تا بلکه خدمتی مضاعف به مردم روستاهای محروم این شهرستان کرده باشیم.

خانه بهداشت روستای بیشه ای روستاهای اقماری عروه، چندارقوی، بادامستان، بردزرد، گگه احمد را تحت پوشش داشتیم که تمام این روستاها را به طور پیاده طی می کردیم و هنوز هم این کار را انجام می دهیم ولی در گذشته به دلیل نبود جاده برای واکسن زدن به روستای عروه که می رفتم و صبح که تعداد زیادی یخ برروی واکسن ها می گذاشتم خدا، خدا می کریم که واکسن ها که باید در دمای 100درجه زیر صفر نگهداری شوند به آخرین خانه روستایی برسد تا شرمنده کودکان این روستای دور افتاده نشوم و خداوند نیز یاری می کرد و برای آخرین نوزاد نیز واکسن می رسید.

خدا می داند برای محرومیت این منطقه همیشه تلاش کردیم که بیشترین خدمت را به مردم در روستاها ارائه کنیم و باتوجه به شرایط تحصیلی فرزندانمان ناچاراً پس از 17سال سکونت در روستا به شهر لنده مهاجرت کردیم ولی هرروز نیز برای ادامه خدمت به روستای بیشه ای با خودروی شخصی در محل کارمان حاضر می شویم وهمان خدمت را به مردم ارائه می دهیم.

از سال 66 تا الان مردم در امر توجه به سلامتشان چقدر تغییر کرده اند؟از لحاظ امکاناتی نسبت به گذشته چه تغییری داشته اید؟

خوب یاد دارم زمانی که در خانه بهداشت روستای بیشه ای مشغول به کار شدم بیش از 40خانوار با جمعیتی بالغ بر 300 تا400نفر زندگی می کرد که از داشتن امکانات اولیه بهداشتی محروم بودند و بطورمثال حتی یک سرویس بهداشتی اصولی و مطابق با بهداشت خانوار و محیط وجود نداشت و رعایت بهداشت برای آنان سخت بود و مردم نیز از بحث واکیسناسیون متواری بودند ولی خوشبختانه به دلیل خدمات گسترده نظام جمهوری اسلامی ایران امروز شاهد تحولات اساسی در تمام حوزه ها هستیم که مهمترین آن توجه مردم به مسائل بهداشت فردی و عمومی است که ثمره آن انجام آزمایشات مختلف مردم برای صحت و سلامتی خود و فرزندانشان است.

مردم از لحاظ رفتارهای بهداشتی 100درصد تغییرکردند که این رفتارها به دلیل اهمیت مردم به مقوله سلامتی قابل درک است.

خوشبختانه از نعمت جمهوری اسلامی بیشترین تجهیزات و خدمات بعد از طرح تحول بنیادین در حوزه سلامت صورت گرفت که توجه وزیر محترم بهداشت به خانه های بهداشت باعث تجهیزنمودن کامل خانه های بهداشت روستایی هم از لحاظ بهداشتی و هم از لحاظ عمرانی شده است.

به نظر شما دلیل اساسی افزایش و شیوع دیابت و چربی و فشارخون چیست؟

مهمترین دلیل برای تمام امراض و بیماری ها کم تحرکی انسان است چرا که کم تحرکی عامل چاقی و بیماری های قلبی و عروقی است و به تبع آن نیز پرخوری و عدم آشنایی به شیوه های درست غذا خوردن عامل این مشکلات است.

اگر جوانی به شما مراجعه کند وبگوید علاقمند به کار بهورزی است آیا منصرفش می کنید یا تشویق؟

خیلی ها هستند که به کار بهورزی علاقه دارند، اعتقاد دارم که بهورز گام اول ورود به عرصه بهداشت و درمان است چرا که کارهای اصلی و اساسی را از شناسایی انواع بیماری گرفته تا بیمار یابی و به صراحت می توان گفت که اگر درحد یک پزشک نیست ولی چیزی هم دست کم از یک پزشک برای شناسایی یک بیماری را ندارد.

*شما تاکنون خاطرات تلخ وشیرین بسیاری داشته اید در صورت امکان چند مورد را بازگو نمائید؟

خاطرات بهورزی برایم خیلی خوب است و بهترن خاطره ما در کنار مردم بودن و بامردم زندگی کردن است که لحظه به لحظه آن خاطره است البته تلخی به معنای خاص نبوده است چون بیشتر سختی کشیده ایم که مهمترین دلیلش هم نبود امکانات و جاده دسترسی بود که زندگی را کمی دشوار کرد.

مهمترین سختی که در این سالها در کنار مردم روستای بیشه ای کشیدیم بحث نبود آب شرب لوله کشی بود که هنوز هم بعد از 27سال این روستا آب ندارد و به وسیله تانکر آبرسانی صورت می گیرد که نمونه گیری بهداشتی به وسیله دستگاه کلر سنج آزمایش و سپس به مردم ارائه می شود.

*به چه کارهایی در کنار کارتان علاقه مند هستید؟

علاقه زیادی به دامداری و دامپروری دارم ولی به دلیل شرایط شغلی عملاً امکان نگهداری و پرورش آن برایم مقدور نبود و به خاطر مردم و شغلم از بهترین خواسته و علاقه ام گذشتم تا بهداشت را نهادینه کنیم.

*احساس می کنید در چه زمینه ای تجربه کافی دارید؟

اعتقاد دارم کسی که در خانه بهداشت به عنوان یک بهورز مشغول به کار است چندین کار را به وطور همزمان انجام می دهد که بهداشت محیط، بهداشت خانواده و کلیه خدمات مربوط به آن، بیماریابی است .

بیماری یابی از لذت بخش ترین کارها در حوزه کاری بنده است که علاقه زیادی به این کار دارم چرا که شناسایی بیماری ها خیلی مهم است مثلا در بیماری فشارخون فرد هیچ علایم بیماری را در خود ندارد ولی فشارخون دارد که آن را مرگ خاموش می نامند که مهمترین علامت فشارخون بی علامتی آن یا نداشتن هیچ گونه علایم بیماری در فرد است.

اهمیت کارشما به نظر شما چگونه است؟و بهورز خوب چه کسی است؟

یک بهورز خوب باتوجه به 27سال سابقه کاری گام اول خدمت به مردم و شناساندن وظیفه بهورز به مردم است و تا زمانی که این آگاهی به مردم صورت نگیرد هیچ بهورزی نمی تواند ادعا کند که در کارش موفق است.

بهورز خوب کسی است که خدمت به مردم را بالاترین افتخار بداند و در کارش تایم کاری وجود نداشته باشد و با مردم باید عجین باشدتا بتواند در بین مردم اعتماد کاری خویش را به دست بیاورد و مهمترین کار تلاش برای انجام درست وظایف به نحو احسن است.

درپایان هرچه میخواهد دل تنگت بگو:

توصیه می کنم به مردم ومسئولین که بهورز را بیشتر بشناسند و باورکنید بعد از 27سال خدمت به مردم هنوز هم وابستگی به مردم را دوستدارم و انتظار دارم مسئولان نسبت به ارائه خدمات عمرانی، زیرساختی و توسعه ای به مردم از هیچ تلاشی دریغ نکند و از مسئولین هم میخواهم که قدر بهورزها را بیشتر بدانند و از شما که بیاد ما بهورزان بوده اید صمیمانه قدردانی می کنیم و برای شما و همه دوستان شما آروزی موفقیت و بهروزی را از خداوند خواستاریم.

صدها فرشته بوسه برآن دست می زنند       کز کار خلق یک گره بسته وا کند

آری اینان بهورزانی هستند که عاشقانه  با کمترین امکانات  در دور افتاده ترین مناطق این استان محروم به عشق صحت و سلامتی مردم خدمت می کنند تا ایران و ایرانی برای همیشه سلامت باشد.

گزارش و عکس :سید اسماعیل میری

انتهای پیام/م75