بنگر ببین در جواب شهدا، چه باید گفت؟

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خبر لنده،  صبح زاگرس به نقل از پاتوق وبلاگ نویسان استان کهگیلویه و بویراحمد (حرف ناب)، عصر، عصر غربت لاله هاست, اینجا کسی دیگر از شهیدان نمی گوید،

از آنان که تلاطمی هستند، در این دنیای سرد و سکوت ما بعد از شما هیچ نکردیم،

چفیه هاتان را به دست فراموشی سپردیم و وصیت نامه هایتان را نخوانده رها کردیم.

پلاکهایتان را که تا دیروز، نشانی از شما بود امروز گمنام مانده است.

کسی، دیگر، به سراغ سربندهایتان نمی رود و دیگر، کسی نیست که

در وصف گلهای لاله، شاعرانه ترین احساسش را بسراید و بگوید:

چرا آلاله آنقدر سرخ است؟

چرا کسی نپرسید مزار باکری کجاست؟ و چرا شهید محمدرضا در قبر خندید؟

چرا وقتی که گفتیم:یک گردان که همگی سربند یا حسین (ع ) بسته بودند شهید شدند کسی تعجب نکرد؟

چرا وقتی گفتند : تنی، معبر عبور دیگران از میدان مین شد شانه ای نلرزید؟

چرا هیچ کس نپرسید: به کدامین گناه هفتاد پاسدار را در شهر پاوه سربریدند؟

چرا وقتی که گفتیم بعد از پانزده سال پیکر شهیدی را سالم از زیر خاک بیرون آوردند کسی تعجب نکرد.

چرا کسی از حقوق آن کودکی که در حلبچه شیمیائی شد دفاع نکرد؟

چرا نمی دانیم شیمیائی چیست و زخم شیمیایی چقدر دردناک است؟

شاید ما نیز از تاولهای دستهایشان می ترسیم که روزی بترکد و ما نیز شیمیائی شویم.

شاید اگر رنج آنها را می دیدیم درک می کردیم که چطور میشود یک عمر با درد زیست. نمیدانم که

چرا کسی نپرسید چگونه خدا خرمشهر را آزاد کرد ؟؟؟!!

ای شهیدان ما بعد از شما هیچ نکردیم.

آن ندای یا حسین (ع) که ما را به کربلا نزدیک و نزدیکتر می کرد دیگر بگوش نمی رسد.

ای شهید، آیا می دانی در این زمانه، ماه محرم به دهه اول تقلیل یافته و بعد از عاشورا دیگر بویی از محرم نمی آید؟!

آیا می دانی اگر اجبار در کار نبود همان ده روز را هم کسی برای حسین نمی گریست؟

آیا می دانی در عاشورا بر حسین خندیدند و دختران در خیابانها رقصیدند و علم های عاشورا را زمین انداختند و آن عکسی را که شما در جبهه ها به سینه هایتان می چسباندید و با آن قوت می گرفتید را آتش زدند؟

اما محرمی که شما در جبهه ها می گرفتید کجا و محرم ما کجا ؟

یادتان هست که گفتید سرخی خونمان را به سیاهی چادرتان به امانت می دهیم؟!

اما می بینیم که آن امانت، فراموش شده است!

ما امانت دار خوبی نبودیم و خونتان را فرش راه رهگذران کردیم.

یادتان هست هنگامی که گفتید : رفتیم تا آسمانی شویم و شما بمانید و بگوئید که بر یاران خمینی (ره ) چه گذشت.

رفتید ولی یادمان رفت که حتی یادمانتان را برگزار کنیم.

جایتان خالی، اینجا عده ای فرهنگ شهادت را خشونت طلبی می نامند و شهید را خشونت طلب ،

وقتی حکایت شما را گفتیم فقط پچ پچی از سر تأسف سر دادند و رفتند تا صلح را در کتاب جنگ و صلح تولستوی جستجو کنند.

آری بسیجیان !! میدانم که از آن روزی که تمام شهیدان را بدرقه کردید و برگشتید

دلهایتان را در سنگرها جا گذاشتید , میدانم که هنوز هم دلهایتان هوای خاکریزهای جنوب را می کند

و می دانم که دیگر کسی از بسیج نمی گوید، ولی بدانید که تا شما هستید ما می توانیم از "همت" بشنویم

و ازخاطرات "حسین خرازی" لذت ببریم ، تا شما هستید میدانم که رهبر تنها نیست و تا شما هستید،

عشق، تنها میدان دار این عرصه است.

رفتند تا با نام شهید کیسه بدوزند ولی نفهمیدند که چطور بسیجیان،

همپای امامشان جام زهر را نوشیدند و چقدر سخت بود.

شهدا اهل جمع آوری اعتبار اجتماعی با صحبت کردن درباره ولایت فقیه نبودند آنها با خون خودشون اصل ولایت فقیه را به تثبیت رساندند.

دیگر کسی نیست تا قلب رهبر امت را شاد کند.

عده ای مصلحت دیدند که مقابل توهین به اسلام و شهید سکوت کنند ولی ما مصلحت خویش را در خون رقم زدیم.

راست گفته اند:که بهشت را به بها میدهند نه به بهانه و ما.

عمری است که بهانه بهشت را میگیریم.

امروز کسانی از شهیدان سخن می گویند که از دیدن فشنگ نیز واهمه دارند.

کسانی دم از شهادت می زنند که با شنیدن صدای آژیر تا کفشهایشان زرد می شود.

ولی در میدان عمل جز سکوت چیزی از آنها نمی بینی .

ما ماندیم تا امروز از آنان بگوییم و فریاد برآوریم

« ما از این گردنه آسان نگذشتیم ای قوم »

ما ماندیم که نه یک هفته بلکه سالهای سال از آنان بگوییم.

چرا که خون آنان است که می تپد. و یادمان نرود که اگر امروز در آسایش زندگی می کنیم،

 حماسه هایی که آنان آفریدند.

این همان استخوان هایست که روزی سروهای بلند قامتی بودند که تن دشمن از شنیدن اسمشان می لرزید و همه مان همیشه مدیون شان هستیم.

شهدا هنوزم غریبند، تا زمانیکه آقامون بیاد غریب می مانند.ما قدرت درک شهدا را نداریم.

یادمان نرود که روزی می رسد که باید جواب دهیم :

« بعد از شهدا چه کرده ایم ؟؟؟؟ »

انتهاي پيام/م