بی اطلاعی برخی مدیران ازمصوبات کمیته های خدمات سفر تا امادگی برای ارائه بهترین خدمات به مسافران نوروزی در لنده+تصاویر

به گزارش خبرلنده، سید باقر خرمی در یادداشتی نوشت:سالانه در سراسر جهان، جشن ها ی فراوانی برگزار می شود ازجمله: جشن کریسمس مسیحیان، جشن شکرگزاری هندیان، جشن فانوس در تایوان، جشن عروسک ها در ژاپن، جشن کارناوال در برزیل و ...

در این میان، ایرانیان کهن ترین جشن همگانی را به نام نوروز برگزار می کنند؛ نوروزی که با آمدنش چندین جشن خرد و درشت را به ملت خود هدیه می کند: جشن اردیبهشتگان، جشن خردادگان، جشن تیرگان، جشن مهرگان، جشن شب یلدا، جشن بهمنجه،جشن سده و ...

نخستین روز سال خورشیدی ایرانی برابر با یکم فروردین ماه، جشن آغاز سال نو برای ایران و ایرانی تلقی می شود. یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران ایران باستان است. در کنار ایرانیان، مردمان کشور هایی چون: آذربایجان، تاجیکستان، افغانستان، ارمنستان، قزاقستان، قرقیزستان، ترکیه و عراق نیز نوروز را جشن می‌گیرند.

این جشن باستانی سترگ، آیین های گوناگونی داشته ودارد که بخشی از آنها فراموش گشته اند و بخشی دیگر به صورت نسبی یا همگانی در میان هموطنان ما جاری است. دو آیین مهم همگانی عبارتند از: « چهارشنبه سوری و هفت سین »نکته شایسته درباره ی هفت سین‌باستانی که از هنگام حیات نیاکان کهن تاکنون برای ما برجای مانده این است که هفت سین‌ها باید دارای این پنج ویژگی همسان باشند:
1. نام آنها پارسی باشند
2. با سرواژه « س » آغاز شوند
3. دارای ریشه گیاهی باشند
4. خوردنی باشند
5. نام آنها ترکیبی نباشد

چهار شنبه سوری:

یکی از آیین های مهم ایرانیان در آستانه نوروز « چهارشنبه سوری » است که از گذشته های دور به صورت نسل به نسل به ما منتقل شده است و در این مسیر طولانی ، دستخوش تغییرات اجرایی ویژه ای گردید و شکل اجرایی پیشین خود را از دست داده است.

"سور "در زبان پارسي و شماری از گويش هاي ايراني به معناي "جشن"،"مهماني"و "سرخ" آمده است به همین جهت در جاهایی از میراث شفاهی و مکتوب ایرانی از آن به « چهار شنبه سرخ » هم یاد می شود.

عنصر مرکزی و بنیادین آیین چهارشنبه سوری، آتش است. آتشی که دارای ویژگی هایی چون نور، پاکیزگی، حرارت، بالاروندگی و ایجاد شوق و شعف است.

نیاکان ما در آخرین چهارشنبه سال خورشیدی ایرانی یعنی برابر چنین شبی ( سه شنبه شب 28/12/97) به تناسب زیست محیطی خود ، خرمنی ازهیزم فراهم می نهادند و پس از غروب خورشید با تاریک شدن هوا آتش را شعله ور می کردند و همچنان در آن می دمیدند تا مشتعل بماند. در سینه آتش سرخ دست برسینه می نهادند و زنجیروار درکنار هم به نوازندگی و پایکوبی می پرداختند. پلیدی ها و نحوست ها را به دل آتش می سپردند و نابودیشان را به تماشا می نشستند. این همهمه همچنان تا پیش از طلوع خورشید صبحگاهی ادامه داشت و نگهبانان آتش در برافروختن این نشان نور و گرما و بالندگی ادای دین می کردند و باتماشای شادی عزیزان خود، شعله ها را آسمانی تر می نمودند. نکته جالب این است که تماشاگران چشم می دارند تا آتش خود خاموش شود و در پایان خاکستر آن را گردآوری کرده و در آبی روان می ریزند.

یادآوری این نکته درخور است که شماری از پژوهشگران نیز بر این باورند : آیین چهارشنبه سوری ریشه ایرانی ندارد و در میان تاریخ و سنت های زرتشتی فاقد پیشینه هست. سنجه گاه شماری ایرانیان بعد از روز، ماه بوده است وهریک از روزهای سی گانه ی ماه نامی داشته اند که هنگام یکسان شدن نام روز و ماه ، در سراسر میهن جشن های ریز و درشتی برپا می شد که مهم ترین جشن مهرگان بود که در شانزدهم مهرماه در سراسرخاک میهن برگزار می گردید .

« روز شانزدهم هرماه مهر نام داشت و در ماه مهر، تلاقی روز و ماه منجر به برگزاری جشن مهرگان می شد»

امروزه شیوه درست اجرای این آیین تاریخی به حاشیه رفته و به جای آن رفتارهای خطرآفرین و آسیب زا جامعه را به سمت رعب و وحشت برده است. استفاده از مواد محترقه نه تنها زمینه شادی و نشاط پایدار را ازمیان برده، بلکه در آستانه سال نو بخشی از مردم و خانواده ها را به سوگ می نشاند . بنابر این نسل امروز با انجام و استمرار چنین رفتارهای پرخطری باعث می شوند تا مردم نسبت به اجرای آیین ها و سنت های ایرانی بدگمان شده و به تدریج از آنها رویگردان شوند.

شهرداری ها می توانند جایگاهی ویژه برای انجام این آیین به شیوه درست در محیط های عمومی طراحی نمایند تا ضمن ابراز احساسات و هیجانات منطقی شهروندان، آیین ها نیز به شیوه درست ارایه شوند.

انتهای پیام/