تاثیر فعالیت بدنی بر رشد اجتماعی به ویژه در کودکان

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبرلنده، پژوهش در مورد انسان نسبتاً جدید است . تحقیق در مورد رشد بزرگسالی، پیری و تغییر در دوره زندگی از دهه 1960 و 1970 آغاز شد. با این حال، دیدگاه‌های مربوط به ‌این که چگونه ‌افراد رشد و تغییر می‌کنند، قرن‌ها وجود داشته‌اند. محرک پژوهش درباره‌ی رشد انسان هم به وسیله‌ی کنجکاوی علمی و هم فشارهای اجتماعی برای زندگی بهتر افراد بوده ‌است.این حقیقت بر همگان روشن است که وقتی جسم انسان سالم باشد، شخص در اثر سلامت و نشاط از مواهب زندگی بیشتر استفاده کرده، عمرش طولانی‌تر می‌شود. برای سالم نگه داشتن بدن رعایت بهداشت و انجام فعالیت‌های ورزشی ضرورت دارد .

محققان و مربیان معتقدند که اساسی‌ترین هدف تعلیم و تربیت کمک به رشد و شکوفایی کامل‌ترین استعدادهای کودکان است. توسعه‌ی ابعاد مختلف رشد جسمانی، روانی و فکری کودکان و نوجوانان به وسیله‌ی فعالیت‌های بدنی امکان‌پذیر است. چگونگی استفاده از بدن در فعالیت‌های مختلف حرکتی باعث می‌شود که کودک یاد بگیرد حرکت کند و به وسیله‌ی حرکت،

پایه‌ریزی یادگیری در کودک ایجاد می‌شود. انجام فعالیت‌های جسمانی علاوه بر بعد جسمانی بر بعد اجتماعی نیز تأثیر دارد. اجتماعی شدن عبارت از فرآیند دوگانه‌ی تعامل و رشد است که به وسیله‌ی آن انسان‌ها یاد می‌گیرند چه کسانی هستند و چگونه با جامعه پیرامون خود که در آن زندگی می‌کنند ارتباط دارند. فعالیت‌های حرکتی که ‌افراد انتخاب می‌کنند، توانایی‌های افراد را برای کسب شایستگی اجتماعی تحت تأثیر قرار می‌دهد. هم چنین حرکات انتخابی افراد بر هویت خود، تحرک اجتماعی، پیشرفت تحصیلی و رشد اخلاقی افراد تأثیر می‌گذارد.

داشتن رشد اجتماعی درست به منظور پیشرفت و دانش‌اندوزی و هم‌چنین لذت بردن از زندگی در سایه‌ی ارتباط با دیگران امری مهم تلقی می‌شود. به عبارتی دیگر منظور از رشد اجتماعی بهبود رفتار فرد در روابط اجتماعی است؛ به طوری که بتواند با افراد جامعه‌اش هماهنگ و سازگار باشد.

یکی از راه‌های دستیابی به رشد اجتماعی انجام فعالیت‌های ورزشی است که در اکثر موارد به عنوان یک راه حل سالم و بدون مضرات جانبی خودنمایی می‌کند. پرداختن به فعالیت‌های بدنی از طرفی زمینه‌ای برای توسعه‌ی عملکردهای جسمانی نظیر رشد حرکتی و مهارت‌های حرکتی و از طرفی دیگر عامل مؤثری در رشد اجتماعی کودکان است.

از طرف دیگر، کودکانی که در معرض تجارب حرکتی قرار نگیرند، احتمال فراگیری مهارت‌های اجتماعی برای آن‌ها کمتر است. لذا چنان‌چه فرصت تمرین و کسب تجربه برای آنان فراهم نشود،

احتمال دارد علاقه‌ی خود را از دست داده، گوشه‌گیر شوند. روند اجتماعی شدن کودکان با فعالیت‌های اولیه‌ی ورزشی آن‌ها آغاز می‌شود و موجبات رشد و تکامل حرکتی در دوره کودکی و مشارکت آنان در سال‌های بعد را فراهم می‌کند.از آن‌جا که فعالیت بدنی بر رشد حرکتی و رشد حرکتی بر رشد عمومی کودک تأثیر دارد، به همین دلیل کودک به فراگرفتن مهارت‌های ساده همت می‌گمارد و راه‌های تسلط بر اندام‌های خود را یاد می‌گیرد.

کودک باید مهارت‌های پایه را به نحو احسن انجام دهد و در زندگی روزمره خود از آن‌ها استفاده نماید. هدف تربیت بدنی در دوره دبستان شرکت فعال همه کودکان در فعالیت‌ها می‌باشد. از آن‌ جایی که فقر حرکتی در دوران حساس رشد،

آثار جبران ناپذیری برجای می‌گذارد، برای همه کودکان مهم است که در طی این دوره‌ها تجارب حرکتی مفید در محیط خود داشته باشند. معلمان باید تجارب حرکتی مورد نیاز کودکان را متناسب با سن آن‌ها به شکل‌های گوناگون و متنوع فراهم آورند. این فعالیت‌ها به کودکان فرصت می‌دهد که توانایی‌های خود را بررسی و تمرین کنند، بر محیط خود حاکم شده و به توانایی‌های خود اعتماد کنند.

 بنابراین تحقیق در زمینه رشد و عوامل اثر گذار بر آن در سنین کودکی ضروری به نظر می‌رسد و می‌تواند معلمان را در طرح برنامه‌های تربیت بدنی مدارس کمک کند و مسئولان تربیت بدنی و مدیران مدرسه را در ایجاد زمینه مناسب برای رشد این توانایی‌ها در جهت هدف‌های آموزشی یاری دهد و موجب استفاده‌ی بهینه ‌از فضاها و تجهیزات و در نتیجه در عملکرد بهتر کودکان شود. بنابراین تدوین برنامه تمرینی مناسب می‌تواند اهمیت ویژه‌ای در رشد جسمانی، ذهنی و اجتماعی کودکان و نوجوانان داشته باشد.

این یادداشت از سلسله یادداشت های مخاطبان پایگاه اطلاع رسانی خبرلنده می باشد.

انتهای پیام/م75