توطئه صهیونیست ها برای حاکمیت بر فلسطین

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبرلنده، جنگ جهاني اول(1914-1918) فرصتي طلائي براي جنبش صهيونيسم بود، زيرا امپراتوري عثماني ، يعني مهمترين مانع تأسيس دولت صهيونيستي ، فروپاشيد. در مقابل ، انگليس پر حرارت تر از گذشته به حمايت از خواسته هاي نهضت صهيونيسم پرداخت . با رسیدن جنگ جهانی اول به حوزه سرزمین های عربی، "هربرت ساموئل" از اعضای "فدراسیون صهیونیست های انگلیسی" و از سیاستمداران صهیونیست انگلستان طی یادداشتی به کابینه و نمایندگان مجلس عوام بریتانیا پیشنهادی به این مضمون ارائه می کند

:

"یک دولت یهودی تحت نظارت انگلستان در فلسطین به وجود آید و بین سه تا چهار میلیون نفر یهودی که در اروپا متفرق اند به آن جا بروند و به این ترتیب انگلستان یک حکومت دست نشانده و حافظ منافع خود را در کنار "مصر" و "کانال سوئز" ایجاد کرده و نقطة حساسی را در دست خواهد داشت". از این پس دکتر وایزمن به جدی ترین مدافع پیشنهاد ساموئل تبدیل و با استفاده از تمام نفوذش با عالی ترین مقامات انگلیسی برای عملی ساختن پروژة "دولت یهودی" وارد مذاکره شد.

زمـانـى كـه بریتانیا در جـريـان جنگ جهانى اول بخشى از سرزمين هاى متعلق به امپراتورى عـثـمـانـى از جمله فلسطین را بـه چـنـگ آورد، وايـزمـن نـيـز بـه تـلاش هـايـش افـزود و در سـال 1917 بالفور را متقاعد ساخت كه لايحه اى اصولى براى دفاع از صهيونيسم به كـابـينه ارائه دهد. به درخواست بالفور، توسط وايزمن و "لرد روچيلد" كه سرپرستى فدارسيون صـهـيونيست را در انگلستان به عهده داشت پيش نويس لايحه مورد نظر تهيه شد و با تلاشهای بالفور كابينه انگلیس آنرا در همان سال 1917 به تصویب رساند. در این لایحه عنوان شده بود که "انگلستان نسبت به استقرار وطن ملی براى يهوديان در فلسطين موافقت دارد". سپس با مذاکراتی که ميان يهوديان و انگليسي ها صورت گرفت، انگليس رسماً اعلام کرد که سرزمين فلسطين را به يهوديان واگذار مي کند و بدين ترتيب اعلاميه بالفور از سوي وزير خارجه انگليس براي تشکيل وطن ملي يهود صادر گردید. اعلامیه بالفور تاکید می دارد که دولت استعمارگر انگلیس کشور فلسطین را که در اشغال نظامیانش بود به صهیونیست ها واگذار کند و بدین ترتیب از فدراسیون صهیونیسم می خواهد قروض مالی بریتانیا را که بابت جنگ جهانی اول از سرمایه داران صهیونیست گرفته را ببخشند و مضافا از فشارهای لابی های خود بر دولت انگلیس بکاهند. اين در حاليست که در آن سال علیرغم تلاش های فراوان جنبش های صهیونیسم برای انتقال یهودیان به فلسطین، فقط 10 درصد جمعيت فلسطين را يهوديان تشکيل مي دادند. بـا اتـكـا بـه اعـلامـيـه بـالفـور، صـنـدوق مـلى يـهـود مـيـزان خـريـد امـلاك در فلسطین را افـزايش داد.

با شروع جنگ جهاني اول در سال 1914 جنبش جهاني صهيونيسم وارد فرآيند جديدي شده بود، صهیونیستها تحت عنوان "لشگر هالنبي"، اول به صفوف نيروهاي انگليس پيوستند و به تدريج اعضاي جنبش هايي مثل جنبش عشاق صهيون داوطلبانه آموزش ديدند و تحت عنوان هالنبي به سرزمين فلسطين آمدند. در حقيقت اغلب نخستین کسانی که تحت عنوان مهاجرين يهودي به سرزمين فلسطين گام نهادند، نه يهودي هايي بودند که از ظلم و ستم روس ها يا اروپاي شرقي رها شده بودند، بلکه جنگجوياني بودند که قرار بود زمينه مناسبي براي انتقال و اسکان يهودیان مهاجر به اين سرزمين را فراهم کنند.

آنها در همان ابتدا دو جنبش تروريستي تحت عنوان "هاگانا" و "هاشومير" تشکيل دادند و جنبش هاي بعدي هم تحت عنوان "اشترن" و "ايرگون" تشکيل شد. اين چند جنبش صهيونيسم وظيفه اصلي شان انتقال يهودي ها از کشورهاي اروپايي به سرزمين فلسطين با حمايت مالي آژانس يهود و حفاظت از زمین های یهودیان بود. پس از تشکيل اين جنبش ها آژانس يهود که پشتيباني مالي و برنامه ريزي را انجام مي داد فرماندهي جنبش هاي صهونيستي را به عهده گرفت.

در سـال1920، سـازمـان جـهـانـى صهيونيست،"صندوق بنياد فلسطين" را تأسيس كرد تا بودجه اسكان يهوديان در سرزمين هاى خريدارى شده در فلسطین را تأمين كند.

در 22 ژوئيـه 1922جـامـعه ملل، بنا به درخواست انگستان به این كشور در اداره فلسطين حكم قـيـمـومـيـت داد. با نفوذ موثر صهیونیستها در دولت انگلیس مفاد اعلامیه بالفور در حکم قیومیت دولت انگلیس گنجانده شد و به این ترتیب اولین ظلم رسمی جامعه ملل در حقوق مردم فلسطین مبنی بر تشکیل دولت یهود در سرزمین آنها اعمال گردید. در انـگـلسـتـان توسط بعضی گروههای غیر صهیونیست که منافعی در فلسطین داشتند اعـتـراضـاتـى عـليـه صـدور ايـن حـكـم به وقوع پيوست، مبنى بر اينكه شناسايى اعلاميه بالفور، حق تعيين سونوشت مردم فلسطين را از بين خواهد برد ولی این اعتراضات راه به جایی نبرد.

در این زمان اعراب فلسطين، خـود را اتـبـاع امـپـراتـورى انـگـلسـتـان مـى دانـسـتـنـد و از اينكه تابع جنبش تحت الحمايه اين امپراطورى(نهضت صهيونيستى) قرار گیرند بسیار نگران بودند. آنها اعلاميه بالفور را يك تـخـلف فـاحـش در اصـل تـعـيـيـن سـرنـوشـت خویش كـه تـوسـط مـتـفـقين(انگلیس، روسیه و فرانسه) اعلام شده بود مى دانستند.

در اوايـل دهـه 1930 زمـانـى كـه احساسات ضد يهود در آلمان رشد مى كرد، دولت انگلستان سطح مهاجرت يهوديان را افزايش داد و در نتيجه تعداد يهوديان در فلسطين بين 30 تا 40 درصد افـزايـش يـافت. بـا تـوجـه به افزايش جمعيت، انگلستان اجازه داد كه املاك جديد و زيادترى توسط صهیونیست ها در فلسطین خريدارى شود. شمار مهاجراني که از ابتداي قرن 19 ميلادي تا پيش از تشکيل دولت قيموميت انگليس در فلسطين یعنی سال1922به واسطه جنبش هاي بازگشت به فلسطين رفتند، بيش از 25 هزار نفر نبود ولی پس از تشکيل دولت قیومیت که 35 سال طول کشید، حدود 750 هزار يهودي در فلسطین اسکان داده شده بودند و اين چيزي حدود يک سوم جمعيت فلسطين در آن زمان بود.

آژانـس يـهـود در فـلسـطـيـن تـحـت قـيـمـومـيـت انـگـليـس، بـه كـشـورى در درون كـشـور ديـگـر تبديل شده و علاوه بر مالكيت اراضى متعدد در مقياس وسيع، بودجه كشاورزى خود را تأمين و داراى تأسيسات تجارى و صنعتى شده بود.

در تابستان 1929 نخستین برخورد خونین میان اعراب فلسطینی و صهیونیست های مهاجر درگرفت و صهيونيست ها و سربازان انگليسى با آتش گشودن به فلسطينى ها حدود 351 تن را شهيد، عده اى را مجروح يا دستگير و عده اى را محكوم به حبس مادام العمر و يا اعدام كردند. در اواخر دهه 1920 تا 1936 قيام مسلحانه "عزالدين قسام" بوقوع پيوست و او با نيروهاى انگليسى و صهيونيستى به جنگ پرداخت كه سرانجام خود و يارانش به شهادت رسیده و عده ای از آنها توسط دولت قیومیت انگلیس دستگیر شدند. در سال 1936، فلسطینیان جنبش عدم اطاعت عمومی از دولت قیومیت انگلیس را آغاز و به مدت 174 روز دست به شورش و اعتصاب زدند( که به قولی طولانی ترین اعتصاب عمومی طول تاریخ است). در سال 1937 "عبدالقادر حسینی" رهبری مبارزات را در دست گرفت که او نیز پس از جنگ هاى زيادى همراه با يارانش به شهادت رسيد. در سـال 1937، گـروه نـظـامـى جـديـدى بـه نـام "سـازمـان نـظـامـى مـلى" توسط صهیونیستها با هدف سرکوب علنی بیشتر اعراب فلسطینی از طریق ترور و بمب گذاری در محل تجمع اعراب تـشـكـيل شد و تروریسم صهیونیسم شروع به کشتار فلسطینیان نمود.

از ابتدای 1930 فلسطين به يك مسئله ی برای کشورهای عربى تبديل گردید و در رأس مسائل بين المللى آنها قرار گرفت. زمـانـى كـه انـگـلستان از سازمان ملل خواستار ارائه راه حلى در مورد وضعيت فلسطين شد، پنج كشور عرب از مجمع عمومى سازمان ملل خواستند تا مسأله فلسطين را در چارچوب خاتمه قيموميت انگلیس بـر فـلسـطـيـن و اعـلام اسـتـقـلال آن در نـظـر گـيـرد. آنها نگران بودند كه در خواست نامحدود انـگـلسـتـان بـراى ارائه راه حـل در مـورد حـاكـميت آينده فلسطين، مجمع عمومى را ترغيب كند كه مسأله پناهندگان يهودى در اروپا را به وضعيت فلسطين ارتباط دهد.

موضوع قابل تأمل در اين برهه اين است که آيا يهودي ها سرزمين فلسطين را خريدند يا نه؟ يهوديان سعي کردند با توطئه هاي مختلف سرزمين فلسطيني ها را بخرند. ولي فلسطيني ها چون مي دانستند آنها يهودي هستند، به آنها زمين نمي فروختند. در نهايت با واسطه هاي مختلف تنها قادر به خريد 1 تا 3 درصد از سرزمین های فلسطینی شدند. مخصوصاً از زمانی که توطئه صهیونیست ها برای حاکمیت بر فلسطین و تشکیل دولت یهود برملا تمام فلسطين حکم به تحريم فروش اراضي دادند و اعلام کردند هر کس زمينش را به يهودي ها بفروشد ریختن خونش جایز است. لذا ديگر زميني فروخته نشد و صهونيست ها در زمان تشکيل دولت قیومیت انگليس در سال 1922 ميلادي فقط چيزي در حدود 5/2 درصد از سرزمينهاي فلسطين را تحت تملک داشتند. آنها با اعمال ترفندهای توانستند مقدار زمین های خریداری شده از فلسطینی ها را تا زمان خروج دولت قیومیت انگلیس در سال 1948 از فلسطین را فقط به 6 درصد برسانند.

نعمت اله درتاج کارشناس ارشد تاریخ –شهرستان لنده

انتهای پیام/م75